Er was eens een heel bijzondere bron diep verborgen in een van de mooiste regio’s van België Als je aan de plaatselijke bevolking vraagt wat het woord ‘Bru’ betekent, antwoorden ze met veel overtuiging dat die benaming komt van het speciale geluid dat het gas maakt wanneer het uit het water ontsnapt bij de (koolzuurhoudende) bron. Daar zou het oude Franse woord ‘bruisser’ vandaan komen. Het betekent ‘ruisen’.

In de eerste eeuw van onze jaartelling haalden rondtrekkende troepen kracht uit de zuurhoudende bronnen …  In het massief van Stavelot, dat rijk is aan zand- en leisteen, stroomt sinds jaar en dag een parelend water dat afkomstig is van de ‘Fontes Acidi’ (zuurhoudende bronnen). Plinius de oudere, een beroemd Romeins schrijver en natuurkenner, maakte er in zijn geschriften al melding van. De koolzuurhoudende bronnen zijn ook terug te vinden op oude militaire landkaarten. Voor de  gewapende troepen die rondtrokken door Europa waren ze een geliefd verzamelpunt.

De uitbating van de Bru bron Tot de 16de eeuw danken de bronnen van Bru hun faam aan de paters van de abdij van Stavelot-Malmédy. Zij gebruikten het water voor eigen consumptie en prezen de heilzame werking ervan. In de 17de eeuw begint het Prinsendom van Stavelot met de uitbating en de verkoop van het Bru water.

Het woelige einde van de 18de eeuw – getekend door de Franse Revolutie – doet de watermarkt (met vooral de adel als klant) ineenstorten. De gemeente Chevron wordt eigenaar van de bronnen van Bru. Het zal een eeuw duren vooraleer de verkoop van het Bru water weer op gang komt.

Op het einde van de 19de eeuw gaat de gemeente Chevron op zoek naar een koper voor de bronnen om financiële problemen te verdoezelen. Maar de moeilijke toegang tot de bron, diep in het Ardense woud, weerhoudt mogelijke kopers. De gemeente overweegt vervolgens om de bron in concessie te geven.