Trente (Leuven)
Er zijn chefs bij wie ik graag eens zou gaan eten. De ene heeft zijn restaurant al dichter bij huis dan de andere. Quinten de Paepe van Trente is bijvoorbeeld zo een chef die al een poosje op mijn verlanglijstje stond. Afgelopen vrijdag was het zover, eindelijk weer een chef die ik van mijn lijstje kon schrappen.
We stapten vrijdagavond in het kleine, maar drukke restaurant binnen en al gauw bleek dat ons gereserveerde tafeltje zich op de eerste etage bevond. In een wit kamertje, met aan de wand abstracte schilderijen in dezelfde kleur, stonden twee tafels sober gedekt. Wij waren de eerste gasten en voelde ons een beetje eenzaam, omdat er beneden zo een gezellige drukte heerste. Gelukkig arriveerden even later twee vriendelijke jongedames bij het andere tafeltje.
Eenmaal plaats genomen werd er beleefd geïnformeerd naar ons voorkeursaperitief. Water, brood en boter kwamen op het aangewezen moment, m.a.w. het jeugdige personeel bediende ons correct. De sommelier van dienst gaf bovendien bij elke wijn een vakkundige uitleg. De kaart bij Trente is beperkt, maar dat is voor een restaurant van deze omvang ook een sterkte. Daarenboven stellen ze bij elk gerecht een aangepaste wijn voor en dat is een meerwaarde (op voorwaarde dat de match klopt natuurlijk). Na slechts een blik op de kaart geworpen te hebben wist ik dat we qua wijnen hier goed zaten.
Als wachthapjes verschenen er twee goed en mooi ogende amuses. Het ene was een stukje foie gras met verschillende structuren van maïs en mango. Verrassend en fijn met perfecte smaaknuances. Het andere; verse sardine met een crumble van olijf, een zalfje van venkel en druppel van olijf. Ondanks dat ook dit verfijnde hapje een mooi huwelijk vormde viel het bij ons iets minder in de smaak. We waren alleszins benieuwd naar wat volgen zou.
Ons eerste gerecht stond op de kaart vermeld als 'Scheermesjes, Wortel, Couscous en Bloedappelsien'. Een uitdagende combinatie, maar een absolute voltreffer. Het was een kleurrijk en speels bordje, fris en tegelijk vol van smaak en mooi van contrast. Zelfs zonder de scheermesjes was het nog lekker geweest. De combinatie met de Muskateller 2010 van Geil was uitstekend.
Hierna verscheen een stukje op vel gegaarde zeebaars met een soort canelloni van koolrabi en krab. De dikke druppels appelgelei gaven het gerecht de toetsen die het nodig had. Opnieuw een mooi geheel, maar niet zo verrassend als het vorige. De wijnkeuze een Pinot Bianco uit 2009 van Alois Lageder uit Alto Adige was opnieuw geslaagd./p>
Het hoofdgerecht was eerder klassiek, maar perfect qua bereiding. Het sappig stukje parelhoen in combinatie met het onafscheidelijke lenteduo 'asperges en morieljes' afgewerkt met wat lamsoor deden mij verlangen naar meer. Heerlijk! Les Terres Dorées, Côtes de Brouilly, Beaujolais, Frankrijk 2009 was eveneens een goede keuze.
Zoals gewoonlijk nam ik geen zoet dessert, maar kaas. In dit geval een Spaanse Manchego in combinatie met ui, dadel en praliné. Een kaasbordje waar niets op aan te merken viel. Lekker en in verhouding. De keuze van de sherry Lustau, Los Acros, Amontillado, vond ik minder, maar dat is persoonlijk. Ik ben absoluut geen liefhebber van sherry, noch van de beendroge, noch van de zoete.
Mijn wederhelft, de zoetekauw, was meer dan in zijn nopjes met het dessert van aardbeien, platte kaas en vlierbloesem. Hij genoot van elke hap en ook van elke slok Scheurebe Spätlese 2008 van Weegmüller.
Trente is zeker een bezoek waard. Chef Quinten weet zijn gerechten perfect te bereiden. Zijn keuze om met seizoens- en kwaliteitsproducten te werken is alleen maar aan te moedigen. Hij heeft bovendien oog voor detail en weet zijn gerechten mooi op het bord te presenteren. Ook de smaakcombinaties zitten goed. De wijn wordt rijkelijk geschonken en is van uitstekende kwaliteit. Degene die verantwoordelijk is voor de wijn- en gerechtcombinaties weet waarmee hij bezig is.
Het was jammer dat we boven een beetje afgezonderd zaten, maar als ik het goed begreep was de benedenverdieping gereserveerd door een groep. Daar hebben we natuurlijk alle begrip voor. Quinten en zijn team zullen ons zeker nog eens terugzien, al moet ik nu eerst de rest van mijn lijstje afwerken.